Rozdział 6

-No i jak było?- od razu jak weszliśmy do domu ciocia Kuby mnie zaatakowała pytaniami.

-Julita ma numer samego Johnny'ego Deep'a.- powiedział Kuba.

-O kurcze. To super.- odpowiedziała.

-Tak, ale jestem bardzo zmęczona i pójdę się wykąpać.- powiedziałam bo serio byłam zmęczona. Szybko weszłam do łazienki po drodze weszłam jeszcze do pokoju po piżamę, która składała się z białej koszulki z napisem "i love Gdańsk" i czarnych zwykłych szortów. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Cały czas w głowie myślała o tym co powiedział mi Johnny. O zakochaniu się w dwóch osobach. Chyba ma rację. Teraz jestem pewna, że wolę Kubę. Cieszę się, że spotkałam mojego ulubionego aktora bo inaczej mogłabym źle wybrać i nawet nie mam ochoty myśleć co by się stało. Chwyciłam z półki pierwszy lepszy szampon i wcieram go w włosy. Nawet całkiem ładnie pachniał. Spłukałam pianę, chwyciłam ręcznik i wyszłam z prysznica. Nie śpiesząc się nigdzie powoli wycierałam się. Wysuszyłam włosy, umyłam zęby i wyszłam z łazienki. W korytarzu spotkałam Kubę.

-No w końcu. Dłużej się nie dało?- spytał.

-Dla mnie to 5 minut.- odpowiedziałam.

-Kobiety.- powiedział.

-Słyszałam.

-Miałaś słyszeć.- krzyknął z za drzwi.

-Cham.- powiedziałam pod nosem, tak żeby nie usłyszał i na szczęście nie usłyszał.  Weszłam do pokoju i brudne ciuchy włożyłam do oddzielnej kieszonki w mojej torbie. Chcę się po prostu położyć i spać co zaraz uczynię, Usiadłam na łóżku i w myślach gadałam sobie sama ze sobą bo w takie coś jak Bóg nie wierze. 

-I co?

-Co i co?

-Wiesz już co zrobisz, prawda?

-Nie wiem. Pod prysznicem byłam pewna, że kocham Kubę, ale teraz mam mętlik w głowie.

-Stara ja jedyna wiem co siedzi Ci w głowie.

-Skąd niby?

-Jestem Tobą?

-No tak. Zapomniałam.

-Z tego wszystkiego widzę, że go kochasz.

-Go czyli kogo?

-Nie wiesz?

-Nie...

-No to kochasz...

Serio? Akurat jak już miałam się dowiedzieć kogo kocham to jeden z nich do pokoju musiał mi wejść.

-Co tak szybko?- spytałam.

-Odpowiedź jest jedna i logiczna... nie jestem dziewczyną.- powiedział uśmiechając się do mnie.

-Taaak, ale jesteś wredny.- powiedziałam.

-Taka moja natura skarbie.- powiedział i mnie pocałował. I to dało mi do myślenia. Im więcej będę go całować może szybciej się dowiem kogo kocham.

--------------------------------------------

Serio przepraszam, że taki krótki, ale ciężko mi się go pisze i nie chcę Was z niczym zostawiać ^.^ Do następnego